connecting people

Έντονες στιγμές συγκίνησης έζησε τις τελευταίες μέρες σύσσωμος ο οnline λαός της Γκόμπλιτσας, καθώς το κορίτσ' της τάδε βρέθηκε με το κορίτσ' μιας άλλ'ς στο facebook (και μάλιστα στο group αυτού του blog) -ω ναι, είδατε επιτυχία. Eίχαν γνωριστεί πριν από πολλά χρόνια σε μια πιτσαρία αμερικάνικης μεγαλούπολης και τώρα μετά τα πρώτα αναγνωριστικά 'εσύ ίσι μαρ?', 'τ μάνας πως τ΄ν λέν' στου πατρικό?' 'τράνεψες', επιβεβαιώθηκε και από τις δύο πλευρές το γεγονός. Τηλέφωνα έπεσαν, μαμάδες ενημερώθηκαν και αντάλλαξαν χαιρετίματα, και όταν με το καλό καλοκαιριάσει πάλι, θα βρεθούμε κι από κοντά, να βγάλουμε reunion photos. (Τί θαρρείς Κότσιο, δεν τς ξέρουμι ιμίς τς Αμερικάν' πως φτιάν?). Πέρα από το κασμέρι όμως, έχω να πω για τους Έλληνες μετανάστες, πρώτης, δεύτερης, κτλ γενιάς, ότι πολλές φορές δείχνουν μια τέτοια αγάπη για την πατρίδα και τόπο καταγωγής τους που πραγματικά είναι συγκινητικό. Θεωρώ τιμή τους όταν μιλάνε άψογα ελληνικά. Και ότι κατά τ'άλλα είναι φυσικά Αμερικανοί πολίτες, πλήρως ενταγμένοι πια, κτλ κτλ. Πέρα από νοσταλγίες και μαράζια για την μαμά πατρίδα ..they have the best of two worlds. Φιλιά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

ιδόια πέρα

μπουρεί όποιους θέλ' να γράφ' του μακρύ τ' κι του κουντό τ'. Μπουρεί αν ίντους μακριά να μας ρουτάει τι θέλ' να μάθ' για του χουριό, βιβαίως ρουτάει κι την μάνα τ' αν θέλ' στου τηλέφουνο αλλά κι ιμείς ξέρουμι, κι αν δεν ξέρουμι θα μάθουμι. Όποιους έχ' φωτογραφίες να τ'ς στείλ' μ' ένα ίμειλ, κι όποιους χαλεύ' να πει ουτιδήποτε να το πει ιδόια πέρα.